özlemek : nuran erçal : 17102002  
 

 

 

 

Yeniden küçük bir çocuk olmayı
Tırmanmayı ağaçlara
Aldırmamayı yaşama
Saklambaç oynamayı
Doyasıya
Eve geç dönüp
Bir dolu dayak yemeği
Anamdan.
Kardeşlerimle hırlaşmayı
O hep kızarak anlattığım
Kalabalığını evimizin
Nasıl özledim
Bir bilseniz?
Bu korkunç sessizlik
Geriye götürdü beni
O hep şikayet ettiğim
Çocukluk yıllarıma
Garip bir şaşkınlıkla
Adım atarken yaşlılığa!

10 Eylül 2002
St. Louis, MO