ölülerin evreninde baba tanrı
çelik yumakları eritiyor
hançeresinde
tüm bacaların dramı
nemli zındanların
suları ışık ışık yanıyor
at kuyruğu
saçları örgü örgü
kızıl bulutlar
ortasında ay ve yıldızla
önderliğinde sevecen kuşların
özgürlüğe doğru sarkıyor
devrimcinin
ergen yüreğiyle bir kanon
güneş seslendikçe tepeden
tepeden ıldır
ıldır
ruhunun biçmesiyle
kırılsa da aynası
fırçası parça parça
karanlığı sinesine çekiyor
havasını kendine zehreden
güneşe ilenen kendine tapınan
zavallıyı
bulut ordusu otağında
tanrısıyla gizem
ışık kokluyor çiçeğinden
dimdik bir ağaç gibi başı
katılaşmış bir kas gibi
kendini salıvermiyor
kağşamıyor
aydınlık deşiyor ruhunu
derinden
özgürlük havası estiriyor

kabarcıkları batmış
özü canlı ölüler
somut yüzü yüzüyor
kolları kulaç kulaç
bulutları çırparak köpüklü
beyaz dineliyor kargalarda gölgesiz
evrenyüzünü kaplıyor
yeni tanrılarla
yeni insanlar
yeni bir evrende mutlu
nerede karanlık
nerede güneş
yıldızları barışmadı
barışamaz da
ayrı acunlarda