zamanıdır artık

çorba suretinde f'ten m'üften kesitler

üç türden üç binlik dilsiz tecrübe

zamanıdır artık

Her yeni doğan günde, ellerimize taşlar veriliyor, aslında müspet bir amaç doğrultusunda kullanabilmemiz için. Peki bizler ne yapıyoruz ? Elimize geçen her taşı, 'uygun' gördüğümüz insanlara mı fırlatıyoruz, tüm negatif düşüncelerle ve düşüncesizce, hayatlarını, ruhlarını vb. yaralamak, kanatmak, parçalamak için ?! Ya da ne inşa ediyoruz o taşlarla ? Köprü mü, duvar mı ?

Zamanıdır. Kendini tanı artık. Yetmez mi maruz kaldığın ve mecbur bıraktığın bunca saçmalık? Gözlerin ne kadar görmek içinse, aklın da bir o kadar yarar 'görmene'. Kaldır kafanı, zaaflarını ve menfaatlerini ve acizliğini koruduğun köhne çukurdan. Kokusunu duymadın mı hala, o adi kötülüğün, sonsuz varlığının kısacık bir bölümü olan şu an için bulunduğun boyuta yaptıklarının ? Müsebbibi sen ol ya da olma ama sorumlusu nefsine yenik düşürdüğün vicdanın. Bugün farkındalığının farkına var. Aç zihnindeki kullanıma kapalı, küf tutmaya bırakılmış, 'paslı düşünce teleflerini' tıktığın odaları ve karar verebildiğini gör ve düşünebildiğini ve seçmeler içinde sıkışıp kalmak zorunluluğun olmadığını ve aradığın, ihtiyaç duyduğun tüm 'güç'ün 'öz'ünde yattığını ve adımlar atabildiğini ve sonuçta neyi hak edip etmeyeceğini ... Gör. Sonsuz var oluş sürecinde, 'bir nefeslik an' olan bu boyut asla durgun bir göl değil ya da pamuk beyazı bir bulut kümesi. Ve beklediğin fırsatlar her zaman önüne çıkmayabilir, 'beklemek' ne demek, bilmiyorsan. Şöyle der Balzac: 'Beklemesini bilenin, herşey ayağına gelir.' Gör. Yapamadıkların istemediklerindir. Yapmadıklarınsa seçimlerin.

Aylar ve yıllar gerçekte uzundur ama telaşlı insanlar kısaltır onları. Gökyüzü ve yeryüzü gerçekte geniştir ama aşağılık insanlar daraltır onları. Dört mevsim gerçekte dingindir ama vesveseli insanlar bozar onların huzurlarını.

Gör. Soluğunun kesildiği yerde biten 'ömür'dür. Hayat değil. Yani bir kez yaratıldınsa, hep 'var'sındır. Artık 'gör'.

''Kıssa'dan Hisse'' Üçlemesi: 1- Bir ağaç tepesinde, 'hiçbir şey yaparak', gün boyu oturan bir karga varmış. Günlerden bir gün, bir tavşancığın yolu düşmüş o ağacın olduğu yere ve kargayı görmüş. Ne yaptığını sormuş kargaya. Karga da malum cevabı vermiş, kendinden emin: 'Hiçbir şey yapıyorum.'Tavşancık imrenerek sormuş: 'Ben de sen gibi, gün boyu, hiçbir şey yaparak, ağacının gölgesinde oturabilir miyim?' 'Elbette' demiş karga, 'yok benim için mahsuru.'Ve tavşancık memnuniyetle kurulmuş ağacın gölgesine ve şükran duyguları içinde, 'hiçbir şey' yaparak dinlenmeye başlamış.O sırada, bir tilki belirivermiş ve tek bir kelime bile etmeden tavşanın üstüne atlayıp, yemiş tavşancığı.Alınacak Ders: 'Hiçbir şey yaparak' yaşamak istiyorsan, önce çok, çok, çok yükseklerde oturuyor olduğundan emin olmalısın. 2- Bir hindi ve bir inek, ağaç gölgesinde laflamaktadırlar.Hindi: Şu ağacın tepesine ulaşmayı çok isterdim. Fakat bunu yapmak için yeterli gücüm yok. İnek: Niçin benim 'atık'larımdan atıştır mıyorsun? Çok besleyicidir!Bunun üzerine hindi, 'atık'tan bir parça gagalar ve çok geçmeden fark eder ki; inek gerçekten haklıdır, zira kendisini yeterince güçlü hissetmektedir. Bu güçle, ağacın ilk dalına atlamayı başarır. Ertesi gün, daha çok 'atık' atıştırarak, daha çok güçlenir ve bir üst dala ulaşmayı da başarır. Ve nihayetinde, bir iki hafta sonra, ağacın tepesine tünemeyebilmiştir, hindi. Fakat çok geçmeden, oradan geçen bir avcı tarafından fark edilmesiyle, vurulup aşağı düşmesi bir olur.Alınacak Ders: 'Atık'lar, bir vesile sizi, en tepelere kadar çıkarabilir. Fakat 'yerinizi' muhafaza etmenize yardımcı olamazlar. Bulunduğunuz yere eğer hak etmediğiniz halde, 'öz'ünüz sahip olduğunuz konumu karşılayacak gücü içermediği halde, 'atık'larla beslenerek çıktınızsa, inişiniz çok uzun sürmeyecektir. 3- Küçük bir kuş, soğuklardan korunmak için, güneye göç etmektedir. Fakat minik bedeni, gökyüzünün o andaki soğukluğuna dahi dayanamaz. Bu sebeple donar ve üzerinde uçtuğu geniş alana düşer. Donmuş bedeni orada öylece yatarken, oradan geçmekte olan bir inek, kuşun minik bedeninin üzerine bırakır 'atık'ını. Bir süre sonra, 'ortamın verdiği sıcaklık' neticesiyle, minik kuşun bedeni yavaş yavaş ısınmaya başlar. Kuş epeyce kendine geldiğindeyse, bir türkü
tutturur, sevinçten.Yine oradan geçmekte olan bir kedi duyar kuşun sesini fakat bir anlam veremez. Neler olup bittiğini anlamak için, 'atık'a iyice yaklaşır. Etrafında birkaç tur atıp, aldığı kokudan emin olur olmaz da, kısacık bir 'kazı çalışması'nın ardından, kuşa ulaşır. Ve elbette ki yer, onu.

Alınacak Ders: 1- 'Atıklar' arasında kalmanıza ya da zor duruma düşmenize sebebiyet veren herkes, düşmanınız olmayabilir. 2- Sizi 'atık' içerisinden ya da içerisine düştüğünüz zor durumdan çekip çıkaran herkes dostunuz olacak diye bir kural yok. 3- Boynunuza kadar 'atık' içerisindeyseniz, gereksiz yere konuşmamanız hayrınızadır.

çorba suretinde f'ten m'üften kesitler

Erkekler, masallar ve filmlerde kahramandırlar hep ve sadece. Gerçeklikleri, kocaman bi hiçlikten ibarettir yüreklerinin.

Bir varmış, bir yokmuş. İstisnalar ne hikmetse, kaideyi bozmazmış. Bununla beraber, zaten bi ''istisna''ya da rastlanmamış, erkek milletinde.

Çocukluktan ''genç kız''lığa geçiş günlerini yaşayan ''taraf''... Hep aşıktır! Hem de kime...

Hani vardır ya (erkekler bilmez); Allah'ın, mucize kelimesini, kelimenin anlamına O'nu yükleyerek yarattığı, hayal ötesi gülüşü, o ''az kullanılmış'' ömrümüzün screensaverlığını yapan, evrenin öz dilinden bile daha dingin, kainattaki tüm renklerin en pastel tonundan bile daha huzur verici sesi içimizdeki o anlamsız çelişkilerin sakinleştiriciliğini üstlenen, dünyada hayat olduğunu O'nun varlığının kanıtladığı ve o hayatın ancak ve ancak ''O ve Ben'' bileşimiyle bir ''yaşamak'' haline dönüşeceğine inandığımız bir ''yıldız''... Sığınak rumuzlu odalarımızın duvarlarını süsleyen poster ve resimlerinden bize gülümseyen o nazif yüzüne baka baka, en uyanılmayası pembelikte uykulara daldığımız... Gökyüzünün en berrak olduğu gecelerde, o laci-siyah haşmete, yıldızların arasından aniden O beliriverip de elini uzatıp, bizi yanına alacakmış umuduyla baktığımız... Bir ''yıldız''...

Önemli değildir erkek olması. Yani ufak bi detaydır. Belki aklımıza bile gelmemiştir, bu. Yaratıldığı haliyle, herşeyiyle kabulümüzdür. Çünkü erkek ve kadın, ''aynılık''tan bağımsız olarak ''eş''tir o günlerde bizim için. Böyle öğrenmişizdir, böyle yerleştirmişizdir öğretilmek istenenin arasından cımbızla çekip oluşturmaya çalıştığımız düşünce yapımıza. Kadın ve erkek ''eş''tir. Yani aslında olması gerektiği gibidir. Belden aşağı ve yukarısı olarak bölünmemiştir ''taraf'' ya da ''cins''ler, düşüncelerimizde. İnsan, detaylarıyla bir bütündür ''bizim'' için.

Yeni yetme bi ''erkek''in ya da adıyla sanıyla ''oğlan''ın durumu...

Sesindeki ''kız'' tınısını atmaya başlamıştır. Sesinin değişen tonu münasebetiyle, o dönemde ağzını açıp bi ses vermesi bile bi insanlık suçudur aslında. Oysa o, çalan her telefona dahi bi inat koşar ve karşıdaki sesin, ''yeni yetmeyi'' ev ahalisinden bi başkası (ki bu ''bi başkası'' hep ''kız''dır) zannetmesiyle, agresif ve depresif bi ruh haline bürünür ''erkek(!)''.

Ve gider... Ya televizyon karşısına, ya ''eş durum'' arkadaşlarıyla sokağa, ya da sır içinde esrar olan odasına...

Peki ne yapar?

Televizyon karşısında; ekrandaki görüntü dahilinde, seçicilikten yoksun beğenisine göre kumral, esmer, sarışın vs. bi kız (yarı çıplak, hatta mahsuru yoksa çırılçıplak olması tercih sebebidir -ki o dönemde bi ''erkek''in karşı cinse bakışındaki derin(!) felsefe: ''Ben güzele güzel demem, güzel mümkün olduğunca çıplak olmayınca''dır.) bulur öncelikle. Pozisyon alınır ve artık kalkış zamanı !

Sokakta; akranı olup olmaması sorun değildir, yeter ki ''gelişimini'' layıkıyla belli eden bi ''diğer taraf mensubu'' görsün gözü. Anında fanteziler... ve artık kalkış zamanı!

Odasında; namütenahi uçuş !

Onlar ''erkek''tir. Benzeşmedikleri ''diğer cins'' ise ekipman (!).

Fazla söze hacet yok. Kelime anlamıyla ''erkek'', ''insan''ın kalkış halini anlatır. Yani ''insan'' yine sadece onlara has bi kelimedir. Kedi, sigara, masa, ağaç vs. de diğer yaratıklar. Tabii bi de ''diğer taraf mensupları''.

Şemsettin Samileşmeye hacet yok, fazlaca.

Aşk'ı merak etmeden büyür onlar. Çünkü öyle bi kavramın içini dolduran duyguları, yabancı bi madde olarak addeder bünyeleri. Kabul etmezler. Dışarı püskürtürler. ''Aşk var da yok'' değildir onlara göre. ''Something fake and silly''dir. ''Kız uydurması'', ''Kız işi''dir.

Kiminiz karşı çıkıyorsunuz bana her cümlemde, farkındayım. Kızıyorsunuz. Küfredenlerinizin yanı sıra, beni haklı bulup bir yandan da ''ama istisnalar!'' diyenleriniz de var.

Ama beyler; istisnalar kaideyi bozmaz, diye bi sözün varlığını yeniden hatırlatmak abesle iştigalse de, bence bi mahsuru yok. Öyle bi söz var -ki muhtemelen konudan bağımsız olarak bi ''erkek'' tarafından söylenmiştir, ilk-. İstisnalar kaideyi bozmaz. Unuttunuz mu?

İstisnalar kaideyi bozmaz. Keşke... Keşke bi ''istisna'' olsa ve çıkıp ortaya, aksini kanıtlasa!

''Diğer Taraf'' yani ''Kız Milleti'' Aslında ''bu taraf''ın durumu sizinkinden pek de parlak sayılmaz. Zira biz, aşkı anlamaya, tanımaya çalışarak, arayarak, hatta onu yaratıp doğurarak ''büyümemize'' rağmen, kimileyin dingilliğin en alasını yapıp; ''Ne kadar ekmek, o kadar köfte'' diyoruz. ''Herkese anladığı kadarını, anladığı dilden'' diyoruz. Ve böylece, sahip olduğumuz en büyük hazinemizi -koşulsuz sevebilme yetimizi- heba ediyoruz, büyürken harcadığımız onca emeği öğün niyetine yiyerek.

Ama bu ''dingilizm'' öğretisine bağlı şahıslar, ''Bizim Taraf''ta istisnadırlar. Bu yakada egemenlik ''delikanlı''lardadır. Demek oluyor ki; istisnalar kaideyi bozmaz sözü, bu tarafta bi çürütme silahı olarak değil, bi pekiştirme aracı olarak kullanılır.

Niyetim bi savaş başlatmak değil. Bi tarafı yüceltirken, diğerine yer elması, patates vb. suretini vermek hiç değil. Ama bi düşünün. Konu aşksa; erkekler, masallar ve filmlerde kahramandırlar hep ve sadece. Kurgudan ibarettirler. Niye? Çünkü gerçekte değillerdir. Olamazlar. Bu kadar basit ve yalın. Konu aşksa...

Erkekler korkar. Korkmamayı ''adam dövebilmek'' sayarlar, acizce ama besbelli ki korkmamak bu değildir.

Korkmamak; Bi böcek, fare vs. görünce çığlık atmamak, Gece geç saatte, in cin top oynamaya dalmışken, sokaklarda bi başına dolaşmak, Bi ''kız''a çıkma (!) teklif etmek gibi koftilikler demek değildir.

Korkmamak; Dayanmaktır, Direnmek ve taşları uygun şekilde dizerek diretmektir, Sabretmek, beklemek, taviz göstermek ama ödün vermemektir, Karşı çıkmaktır kimileyin, İfade edebilerek itiraf edebilmek, ''Birşeyler söyleyerek'' konuşabilmek ve neyi dinleyeceğinin ayrımını yapabilmektir, Elini tuttuğun insanı sevmek değil, ''sevdiğinin'' elini tutabilmektir, terlemeye aldırmadan, sımsıkı.

Korkmamak; Sevgiyi aramak ve bulmak değil, kaybetmemek için çaba sarf etmektir, ''On yılları'' aşıp, zaman kavramını yok etmek ama yine de O'nu gördüğünde, çocuk kalbinle, sevincinden, boynuna sarılıp, herkesin içinde ''elmacık kemiklerinden'' öpmektir. ''Kendine kıymak'' değildir korkmamak, Ne kendine, ne O'na kıymamayı göze alabilmektir. Korkmamak; ''iyelik eki'' olabilmek ve ne ses düşmesine, ne ulamaya yenilmemektir.

''Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da. Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil. Bütün iş, Tahir ile Zühre olabilmekte. Yani yürekte.''

Korkmamak; ''yürekli'' olabilmeyi öğrenebilmektir.

Bi Ferhat, bi Mecnun, bi Tahir, bi de Kerem... ''Sevmek'' ten hesaba çekilecekseniz ''o son gün'' Bu dört'ten gayrı hepinizin yoludur cehennem.

Sana değil bu yazılanlar. Alınma üstüne. Bedenini sende bulan, özdeki ''sevdiğim''e. Her aşkın vardır ilahi bir yanı Vardı ''biz''de de. Ama bi kez dinden döndün sen ve eremedin, eremezsin kemale.

Bir varmış bir yokmuş... Zamanı belirsiz bi tarihsizlikte, gökyüzünün hiç de ezberletildiği gibi mavi olmadığı dünyanın, kötülüğün iyiliği tuş etmesine ramak kalmış bi ülkesinin, kokuşmuş nefeslerini hayat yıkmak için soluyan insanlarla dolu, kel dağlı, boğuk bi şehrinde, var edilmişliği doğmuşluğuna sığmayan, bi kız yaşarmış... Bulması gerekenin 'iyelik eki' değil, 'eşanlam'ı olması gerektiğini anlamış.

üç türden üç binlik dilsiz tecrübe

Malumun, mevsim yaz. Vakit, bağ vakti. Bir tutam akşam güneşi, bir tutam hafif esinti, bir fincan kahve, sigara ile gençten bi çam ağacının altında çimlere kurulunca insan, önünde defteri, kalemi... Düşünüyo 'eski'leri... Gölgesine konuşlandığın ağacın ne kadar da büyümüş olduğu dikkatini celbettiği vakit, görüntüye fazlaca yansımadan (çam ağacına haksızlık edercesine) ne kadar da ilerlemekte olduğunun farkına varıyorsun yaş'ın... Hala 'yeterince' gençsen de!

Bi dolu kare çıkıyo, Özlemi, baktığın her yere düşen, artık soluksuz bi kardeşe Ya da bi şehirlerarası yolda, yol kenarına ilişmiş bi 'bakkal'daki ufaklığın gülümsemesine dair.

Düşünüyosun... Sonra hayat seni şair/yazar yapıyo. Bu kadar işte !! Haydi iyi okumalar.

Bendeki 'eski'lere.

İnsanlar, en birincil ilham kaynaklarıdır şair/yazarların ve bence üçe ayrılırlar: i. A türü ilham kaynakları, ii. B türü ilham kaynakları., iii. C türü ilham kaynakları.

'99 Kasım 26 - Cuma

Yukarıda okuduğun şiire özne olabilmiş insana, yüreğini yüreğime kattığı ve giderek ilham kaynaklarını yok eden bu boyutta, anlam içeren cümlelerini düşüncelerime kazıdığı ve kendisini içimde hatırlanabilir kılıp, kalemimin ucunun bitip, yeni kalem bulmaya fırsatım olmadığı bu zamanda yardımıma koştuğu için teşekkürlerimi sunarım.

O'nun yaşadığını bilmek çok özel, benim için. O diye bişey varsa buralarda hala, demek ki yaşanılabilirlik de aynı oranda var.

B Türüne Dair

Unutmamak mıdır inanılmaz olan, yoksa hatırlamak mı ? Hangisi daha çok almıştır payını, o gizem denen büyülü kavramdan ? Düşünmeden cevap ver hemen. Sonra, bu yazıyı okuduktan sonra, varlığının sessizliği çepeçevre sardığı bi anda, bu kez düşün ve tezatlığı kuvvetle muhtemel olan cevabının niye'sini konuş kendinle.

Hatırladığın, unutmadığın değildir. Ama unutmadığın, kayıtsız şartsız hep hatırladığındır. Bi vakitler unutmadığım'dın. Sonra unutamadığım oldun. Şimdi sadece hatırlıyorum seni. Biliyorum, zamanla bu da geçecek. Ve sadece bi anı olarak yerini alacaksın düşüncelerimde. Anı... eskaza hatırlananlardır ya da zoraki. Bunun için bile dıştan bi etken gerekir. Sırf varlığın, bi vakitler yüreğimde var olmuşluğun yetmez bi şeylere. Unutulmuş bi hatırlanan olursun. O çok sevdiğin gözlerimden akan tek damla yaşta bile solumaz hasretin. Yoksundur artık. Çekip gitmişliğinin kokusu saçımın her teline sinmiştir ve sevgimin bittiği yerde nefretimin başlamasına değecek kadar bile yaşanmışlığına dair bi gölge düşmemiştir güneşlerime.

Gelmiyorsun aklıma, bugünlerde. Düşünmüyorum belki de yaratıldığını bile. Kurduğun yalın cümlelerde kullandığın tatlı kelimelerinin anlamı yazmıyor sözlüklerimde. Yittin.

'99 Aralık 1-Çarşamba

'99 Eylül 27

2002 Haziran 11

Hala yoksun. Hala özlüyorum. Hala kopmadı şu kıyamet! Nostradamuuuuus!!! Görüşücez senle! Boyut boyut atlayıp, gelecem ziyaretine. İki elim yakanda hain domdom!

Görüyosun, 3 tür arasındaki farkı. Umarım.

Son Söz:

İnsan an an yaşadıkça tanımlayabiliyor yaşamış bulunduğu her bi an'ı, o her bi an'a öyle veya böyle, bi şekilde değmiş her bi yaratılmışı.

''Büyüklüğün değil hayran olduğum, ama erdemin; sayıca sonsuz olmakla birlikte; senden gördüğüm iyilikler de değil benim gönlümü böylesine kul köle eden önünde, ama bütün yaşamınla kişiliğin.''

Sonradan Katolikliği seçen Protestan Matthew'un, Katolik Bacon'ın ölümünün ardından söylediği bu sözleri, hayatın içindeki o bin bir türlü klişe ayrılıklardan birinden hemen sonra yazdığı bi mektupta yazar bana O (bknz. A Türü öznesi) ve ekler: 'Seni yaralamak isteyenler olacaktır. Ve yaralanacaksındır hiç şüphesiz. Tüm bunlardan koruyabileceğimi bilsem seni, izin vermem gitmene. Ama koruyamam. Yapamam. Kimse de yapamaz zaten. Çünkü artık anladım ki, sen gönüllüsün tüm bu olanlara. Yoksa kim bunca ince ve iyi ve nadide olabilmeyi ister, hayatın içindeki bunca Kötü'ye karşı ve kötülüğe rağmen, bile! Tek söyleyebileceğim; ne kadar acı duyarsan duy, ne
kadar derin yaralar alırsan al, gözlerine sakladığın o hayran olduğum insanı akıtma gözyaşlarınla.'

İnsan kendini bilmeliymiş. Gereksiz tevazu yapmak, gerçekten tehlikeliymiş zira, herkes hazırmış gerçek sanmaya.

Hayatıma günleri değmiş olan tüm A, C ve herşeye rağmen B türü mensuplarına da teşekkürlerimi sunuyorum.

Üç türden, üç binlik dilsiz tecrübe. Yedim kelimelerimi. Ama yutamadım. Söyleyemediklerim takıldı kalemime.